Advent

Aankomende zondag is het de eerste adventszondag. In Nederland wordt hier op allerlei manieren aandacht aan besteed. In de kerk worden adventspreken gehouden, in de krant lees je stukjes over wat advent inhoud en in de winkels zie je adventskalenders voorbijkomen. Maar hier in Afrika niets van dat alles. Toch wilde ik hier graag thuis bij stil staan en zo toeleven naar Kerst. Daarom heb ik enkele weken geleden een adventsprogramma in elkaar gezet.

Het plan is om elke zondagavond na het eten een moment te hebben waarop we even stil staan bij advent. Op internet vond ik op de site  van de pkn een mooi overzicht met Bijbelgedeeltes op thema. Ik heb er enkele uitgekozen die we gaan lezen. We beginnen bij de profeten Ezechiël en Jesaja waarin al wordt geprofeteerd over de Knecht. Maar ook over Gods ontferming en Zijn plan om Israël te redden. Voor elke week heb ik ook bij sommige Bijbelgedeelten liederen uitgezocht die we gaan beluisteren. De tekst van de liederen heb ik geprint zodat we mee kunnen lezen. Dit vind ik altijd prettig, het helpt mij om beter naar de tekst te begrijpen. Vooral op de cd van Sela 'In het licht' vond ik enkele erg mooie liederen. We eindigen op zondag 20 december met de aankondiging die je vindt in Lucas 1. Daarnaast zingen we elke week bekende kerstliederen.
Maar aankomende zaterdag starten we eerst met het lezen van een artikel dat ik vond op internet over de betekenis van advent. A is namelijk iemand die dingen graag doet niet vanwege het mooie, maar vanwege de betekenis. Ben ik het wel mee eens, dus lezen we eerst dit artikel.

Omdat Carolien nog te klein is om er iets van te begrijpen, heb ik dit jaar nog niets voor kinderen. Vanaf volgend jaar zal ik ook voor haar iets bedenken. Lijkt me trouwens erg mooi om zulke feestdagen met kinderen te beleven. Hiervoor heb al genoeg ideetjes langs zien komen.

Ook wil ik graag voordat we elke zondagavond beginnen een kaars aan steken. Daarbij heb ik nog wel één uitdaging. De kaarsen heb ik wel maar nog geen kaarshoudertjes. En omdat er aan het eind van de adventstijd vier kaarsen branden, heb ik vier standaards nodig. Daarvoor moet ik dus nog even op Pinterest snuffelen...

Mijn Modder Meisje

Kindjes met zanderige handjes en modderstrepen op de wangen. Toen Carolien nog niet was geboren en ook toen ze nog wat kleiner was, vond ik dat vreselijk. Waarom maakten die moeders hun kinderen niet schoon? Waarom lieten ze het toe dat hun kids binnen een paar minuten veranderden in varkentjes?

Maar kleine baby's worden groter...
Mijn eigen lieve kleine meid is namelijk veranderd in een echt modder kindje. Alles wat ze tegenkomt gaat richting haar mond en hele handen vol zand worden overal op uitgesmeerd, het liefst op zichzelf natuurlijk. Buiten spelen vindt ze heerlijk. Het is hier veel stoffiger dan in Nederland en onze veranda is altijd bedekt met een laagje zand. Na een kwartiertje buiten spelen zijn haar kleren dan helemaal bruin.

Toch maak ik haar niet telkens schoon en houd ik haar ook niet binnen zodat ze schoon blijft. Waarom? Omdat ik zie hoe ze ervan geniet. Die grote glimlach op haar gezicht als ze achter een mier aankruipt. Haar horen protesteren als het gras haar kin kriebelt.

En omdat ze ervan leert. Na een grote hap zand proeft ze zelf dat dit geen lekker hapje fruit is en probeert ze haar mond leeg te halen. Als de mier haar bijt weet ze dat ze die de volgende keer niet meer op moet pakken. En ze leert dat sommige dingen gevaarlijk zijn. Zo weet ze nu dat ze alleen het trapje af kan gaan als mama naast haar zitten om haar op te vangen als het fout gaat. 

Heerlijk om dit allemaal te zien! En al die vieze handjes en vuile kleertjes? Dat vind ik niet erg meer. Ik ben nu ook zo'n moeder geworden :-)

Thuiskapster

Als je in Afrika woont, word je opeens heel veel dingen die je daarvoor niet was. Of je ook echt de juiste vaardigheden bezit, vraagt niemand. Je moet!

Zo werd ik eerst thuisbakster. Ik hou van boeken waarin er een moeder voorkomt die vaak lekkernijen uit de keuken tovert. Zelf brood bakken, taarten maken en toetjes in elkaar draaien. Toch is het er in Nederland nooit van gekomen. Niet zo vreemd want op Urk verkopen ze de lekkerste dingen gewoon in de winkel. En als je dan toch eens de moed vat thuis iets te bakken en het mislukt, dan is dat zo'n teleurstelling dat je de volgende keer weer lekker naar de bakker fietst.
Maar niet zo alhier. Geen bakker met een eindeloze vitrine, geen supermarkt met kant-en-klare boterkoeken. En zo werd de thuisbakster in mij geboren. Ik heb al enorm veel geprobeerd. Sommige dingen, zoals brood, komen erg nauw. Maar een appel-kruimel toetje is weer super makkelijk. Dus bak ik er nu flink op los en ben ik dus een heuse thuisbakster geworden.

Sinds we hier zijn komen wonen, knip ik elke twee maanden A's haar. Dat is eigenlijk zeer eenvoudig. Behalve dan dat zijn haar erg dik is en ik dus al snel pijnlijke vingers heb. A houdt er wel altijd een spiegel bij om het te volgen, maar inmiddels is het met 20 minuten gepiept. Ook Caroliens plukjes knip ik wel eens bij. Daarbij is het alleen van belang haar een tijdje zoet te houden zodat ze niet al te veel beweegt.

En sinds vandaag ben ik een echte thuiskapster want ik heb ook mijn eigen haar geknipt! De laatste keer dat het geknipt was bij de kapper was in februari, vlak voordat we naar Afrika vertrokken. Dus dan begrijp je wel dat het echt de hoogste tijd was. Nou draag ik mijn haar de laatste tijd eigenlijk altijd vast vanwege de hoge temperaturen, dus veel zie je er dan niet van. Maar ik vond het zelf niet meer prettig voelen. De onderkant was erg droog geworden en daardoor werd het telkens zo snel klitterig. Dus, toen Carolien vanmiddag lag te slapen en het vlees stond te sudderen, heb ik de schaar gepakt. Na wat YouTube filmpjes te hebben geraadpleegd, zette ik de schaar in mijn haar. En dat ging zo:

 

 

 

Heerlijk dat korte. Best goed gelukt toch? De volgende keer zal het ik het nog een beetje korter proberen :-)  

 

Croissantjes, kilo's en familie

Het is alweer een tijdje geleden sinds de laatste blog. En dat terwijl ik juist tijdens deze periode vakantie heb gehad. Maar bij mij is het altijd zo dat ik beter en meer doe als ik druk ben. Een korte update...

Halverwege juli zijn we een week in Dar es Salaam geweest voor de jaarlijkse conferentie van de branche waar we voor werken. We zagen er eerst een beetje tegenop. Voornamelijk omdat het zo heet kan zijn in Dar. Maar de temperatuur was heerlijk (rond de 30 graden). En het hotel met bijbehorend restaurant was echt een enorme verassing. Na vijf maanden zonder, aten we opeens weer croissantjes, pudding, chocoladegebakjes en heerlijk klaargemaakt vlees. Je kan je voorstellen dat we onze kans waarnamen. Er stond een weegschaal op onze hotelkamer en we zagen aan het begin van de week dat we nogal waren afgevallen. Vooral mijn gewicht was erg naar beneden gegaan. Ik geloof dat ik in geen 8 jaar zo licht ben geweest (stiekem toch wel leuk, alle zwangerschapskilo alweer kwijt plus nog meer). Maar na een week van lekkernijen en luieren stonden we opnieuw op de weegschaal. Allebei bijna twee kilo zwaarder! Grijns...

Elke dag was er een programma met workshops, zingen, Bijbelstudie, voorstelrondjes en lezingen. Vooral het zingen met elkaar heeft mij erg goed gedaan. Dat mis ik erg. In de kerk zingen we ook wel, maar ik beheers de taal nog niet goed genoeg om altijd te beseffen wat ik zing. Zingen is voor mij een belangrijk onderdeel van mijn geloofsleven. Maar ik heb heel goed nieuws: Ik heb een gitaar gekregen van onze buren! We zouden eerst proberen of familie mijn gitaar uit Nederland kon meenemen, maar dat was helaas niet mogelijk. Nu kan ik dus elke morgen tijdens mijn stille tijd zingen.
Carolien is tijdens de week in Dar naar de crèche gegaan. Ik was benieuwd of dit zou werken. Ze is de hele dag met mij alleen thuis en niet erg gewend aan anderen. Maar het ging boven verwachting! Ze werd zelfs tot het makkelijkste kindje bestempeld :-)

Eén dag na onze terugkomst reden we opnieuw naar het vliegveld. Deze keer om familie op te halen. Alberts ouders, twee zusjes en zwager kwamen ons bezoeken. Wat een blij weerzien! We hebben er vooral een 'uitrust' vakantie van gemaakt. Opnieuw veel gezwommen, dit keer in Lake Nyasa en we zijn verhuisd. We wonen nu in een huis met tuin en veranda. Echt heerlijk als je in een warm land woont. In ons oude huis konden we alleen maar binnen zitten terwijl buiten de zon altijd schijnt. We voelen ons erg gezegend met dit heerlijke huis. En nog leuker: we hebben Nederlandse buren.

Prachtige omgeving bij Lake Nyasa

Nu ben ik al drie weken druk met het inrichten van mijn klaslokaaltje en het voorbereiden van lessen. Most of it is handmade :-) Maandag begint de preschool officieel. Maar dat is iets voor een andere blog...

Crea-week

Het was me wel weer een week hoor! Ik ben aan enorm veel dingen begonnen en eigenlijk nog niks echt afgemaakt. Typisch weer iets voor mij. Maar vandaag was de laatste schooldag dus heb ik vanaf volgende week niets anders aan mijn poer dan lekker alle crea dingen afmaken. En aan nog meer projecten beginnen :-) Eerst even wat foto's van alles waar ik nu mee bezig ben. Let wel, alles is nog in de maak.

Twee weken geleden kwamen er drie containers aan uit Zwitserland van de zendingsorganisatie waarvan wij ons huis huren. Bomvol spullen die mensen in Zwitserland hadden gedoneerd. Alles wordt hier verkocht en de opbrengst gaat weer naar de kerk. Natuurlijk snuffelde ik ook even tussen de spullen en tot mijn vreugde zag ik dozen vol wol staan. Ik haak graag, maar de wol die ik tot nu toe hier heb kunnen vinden is van hele slechte kwaliteit. Dus sloeg ik mijn slag en kocht verschillende kleurtjes. En ben natuurlijk direct begonnen :-) Dit wordt een kussenhoes voor op de bank in de wafelsteek. Erg grove uiterlijk maar dat vind ik juist wel mooi.

  

Mijn schoonmoeder stuurde ons een pakketje met daarin ook wat katoen. Daarvan ga ik nu onderzetters haken. En nog iets anders maar dat blijft nog even geheim, want het is namelijk voor A's verjaardag. Op Pinterest vond ik een leuk ontwerp, maar het viel veel te groot uit. Dus gebruik ik hem nu als pannenlap. Voor de onderzetters moet ik dus op zoek naar een nieuw patroon.

 

 Voor Caroliens kamer wil ik graag een gehaakte hanger maken aan een stokje. Onderaan komen nog pluimpjes. De hanger is al klaar, nu het stokje nog. Eigenlijk moet dat een boomtakje zijn, maar die zijn hier niet eenvoudig langs de weg te vinden. Mensen koken namelijk op hout en dus wordt elk takje gelijk opgeraapt en meegenomen naar huis. Nog even goed speuren dus.





Na de vakantie start ik met de kleuterklas hier in het Learning Center. Elke kleuterjuf weet dat voorbereiden voor een nieuw schooljaar veel tijd kost. Voeg daar nog aan toe dat er nog zo goed als niets is in mijn nieuwe klaslokaal. Dan kun je je misschien wel voorstellen dat ik nog enorm veel moet doen! Ik heb welgeteld twee kasten, een bureau, één tafel, drie stoeltjes, een speelhuisje, een vloerkleed en wat tassen met gekregen speelgoed. Als ik meer wil zal ik toch echt aan de slag moeten. Dus ben ik maar begonnen met een poppenhuisje van karton. Karton is nog wel goed aan te komen hier, dat ga ik daarom vaker gebruiken. En je kan er werkelijk zo'n beetje alles mee maken!

 Dit wordt een keuzekastje voor in de cijferhoek. De laatjes maak ik van tissuedozen.

Tussen al het fröbelen door kunnen we genieten van het lekkere koele weer. Het is hier nu winter en dat betekent dat de zon niet al te heet is.

Eindelijk weer maandag!

Geloof me, dit denk ik niet vaak. Ik ben gek op het weekend. Lekker tijd voor andere dingen en A die veel meer thuis is en dus extra mee kan helpen met Carolien. Maar voor deze keer ben ik wel echt blij dat het weer maandag is. Mijn hoofd zat het hele weekend propvol ideeën en plannen. Zo erg dat ik gisteravond gewoon niet in slaap kon komen. Ik lag maar te piekeren en ideeën uit te werken. Ik voerde hele gesprekken en zag al maanden in de toekomst. Maar dat kan natuurlijk niet de hele tijd goed gaan en dus voelde ik na twee uur woelen hoofdpijn opkomen. En die heb ik nu nog steeds.

Waar al die wilde plannen vandaan kwamen zal ik je vertellen. Afgelopen vrijdag hebben we een straatkinderenproject bezocht bij ons in de stad. De school waar ik lesgaf voordat we emigreerden had hiervoor geld ingezameld. De kinderen hadden flink hun best gedaan en een behoorlijk bedrag bij elkaar weten te brengen. De leidster van het project stond dan ook echt te kijken en was hier enorm blij mee. Dat de nood groot was, hoefde ze niet te vertellen.

Het is een wijk waar armoede de standaard is. Veel ouders werken elke dag en zijn soms bijna niet thuis. De oudere kinderen van het gezin gaan naar school en dat betekent dat de kleintjes alleen thuis blijven. Vaak al voor hun eerste levensjaar. Maar omdat het thuis te gevaarlijk is, is er nu de mogelijkheid om de kleintjes bij dit project te brengen zodat ze overdag een veilige plek hebben om te zijn. Nu is er dus ook wat geld om enkele noodzakelijke dingen te kopen. Tafels, papier, potloden, een bal en wat speelgoed.

De kinderen, hun verlangen naar wat liefde en aandacht. De zichtbare nood voor kleding en spullen. Het liet me allemaal niet meer los. Eerst was ik er vooral erg ontdaan door. Ik zag er kleine kindjes van Caroliens leeftijd die door tienerbroertjes en -zusjes werden verzorgd. Maar hoeveel echte aandacht kunnen die broers en zussen nou geven? En dat zag je ook. Ze wilden spelen, zingen, luisteren maar werden afgeleid door hun kleine zus die vervolgens een duw kreeg of ruw op de rug werd geslingerd. Mijn eerst aversie tegen al die groezelige snoetjes en vieze handjes veranderde al heel snel. Hier een aai over de bol, daar een knuffel. Heerlijk! Maar het is zo korte termijn.

En daarom zat mijn hoofd dus vol. Met ideeën voor de lange termijn.

De uitwerking ervan gaan jullie nog horen. Voor nu ben ik blij dat het maandag is. Weer even de 'normale' dingen doen. Lesgeven, schoonmaken, opruimen en koken. Mijn gedachten ordenen en tot rust komen. Dingen hebben tijd nodig. Maar ook gebed.

Willen jullie ondertussen meebidden voor deze kinderen en alle noden?

Ovenschotel met courgette

In de stad (een halfuurtje rijden) is een Mzungu-markt. Het woord Mzungu is een titel voor alle blanken. De kinderen roepen het openlijk naar je op straat. De volwassen zeggen het achter je rug om. Als ze denken dat je het niet hoort. Leuk is het niet, want het voelt als een scheldnaam. Maar onze taalleraar heeft ons verzekerd dat het alleen maar goeds betekent. Heeft hier namelijk iemand een kip die veel eieren legt dan is het een Mzungu-kip. Heb je een koe die veel melk geeft dan noem je die Mzungu-koe. Het verwijst dus naar veel en goed. Dat geeft wel aan hoe de mensen ons als blanken zien en waardoor ik de naam dus nog steeds niet fijn vind.

 

Op deze Mzungu-markt komen bijna alleen Wazungu (meervoud van Mzungu). Dat heeft zijn redenen. De mensen hier eten namelijk elke dag ugali (soort aardappelpuree van mais) met bonen en spinazie. En samen met tomaten en aardappelen is dat ook zo'n beetje alle groenten die je hier op elke willekeurige markt kunt kopen. Maar als je uit het Westen komt dan is je geleerd dat gevarieerd eten gezond is. En ondertussen zijn we er ook aan gewend. Twee dagen achter elkaar hetzelfde eten is nij ons wel de max. Daarom koopt A dus elke week onze groenten op de Mzungu-markt. De keuze is erg afhankelijk van het seizoen. Op dit moment is zijn er boontjes, broccoli, worteltjes, spinazie, bonen en sla. Er liggen zelfs bloemkooltjes uit Nederland!

 

Vorige week liet ik A een courgette kopen. Mijn nichtje had daar eens een vegetarische schotel mee gemaakt en dat was een aanrader. Maar behalve de courgette waren behoorlijk wat andere producten uit het recept niet te krijgen. Dus ging ik op zoek naar een passende maaltijd. Ik kwam uit op ovenschotel met courgette. Die stond gister op het menu. Lekker!

Ik maakte hem zo:

 

Eerst schilde ik zo'n 7 kleine aardappelen en sneed deze in plakjes. Zette ze in een pan op het vuur. Die moesten 8-10 minuten koken dus daar had ik voorlopig geen omkijken naar. Toen bakte ik een half uitje en 300 gram gehakt rul en voegde ik peper, zout en oregano toe. Er kunnen vast nog meer kruiden bij, maar dit was wat ik op het moment in het kastje had staan. Ik moet trouwens mijn voorraadje kruiden nodig aanvullen want hier verkopen ze geen zakjes in de winkel waar je met een beetje water een lekkere saus van kunt maken.

Ondertussen waste ik de courgette en de twee tomaatjes grondig (alles is hier van de buitenkant nogal vies) en sneed ik het eerste stuk van de courgette (1/3) in plakjes. De rest (2/3) sneed ik in blokjes. Bij de tomaat sneed ik de boven- en onderkant in blokjes en het midden in plakjes.

 

De tomaat- en courgetteblokjes deed ik bij het gehaktmengsel. Het zou een beetje moeten gaan pruttelen door het vocht van de tomaatjes, maar dat gebeurde niet. Dus voegde ik wat water toe. Liet het vervolgens vijf minuten zachtjes doorkoken. Ik stak de oven aan om voor te verwarmen.

Ik besmeerde de vorm met boter. Hier kunnen we alleen Blue Band kopen en daar doen we echt alles mee. Voor op brood, om in te bakken, mee te koken en voor taarten en koek. Gaat prima. Het insmeren doe ik altijd met een kwastje (meegenomen uit Nederland bij mijn favoriete winkel). Toen ik nog in Nederland woonde deed ik het altijd met mijn vingers maar dit is veel makkelijker! Gek dat je eerst in een ander land moet wonen voordat je jezelf bepaalde gemakken toestaat.

De aardappelschijfjes waren inmiddels klaar. Legde de helft op de bodem, deed het gehakt-tomaat-courgette mengsel erover en bedekte het met de overige schijfjes. 

Toen legde ik de courgette- en tomatenplakjes eroverheen en bestrooide het geheel royaal met geraspte kaas.  

Toen 20 minuutjes in de oven. Ik kan je niet vertellen op welke stand want dat wordt op mijn oventje niet aangegeven. Ik denk dat het zo'n 200 graden is.Toch lukt bijna alles wat ik bak. Ik ga gewoon af op mijn ogen en mijn neus. Bij dit gerecht lette ik vooral op de kaas, die moest goed gesmolten zijn. 

 

Terwijl het in de oven stond keek ik even snel bij ons kleintje dat heerlijk lag te slapen op ons bed. Voor haar middagslaapje leg ik haar altijd op ons eigen bed omdat het zo lekker koel is op onze kamer en ons matras niet zo zweterig is. Haar eigen matrasje is van schuim en dat is al snel te warm.

Precies toen het klaar was kwam A thuis. Dus snel aan tafel en proeven. A en ik vonden het erg lekker! A had s' middags in een eettentje langs de weg gegeten en daar had hij een bord vol ugali, bonen en spinazie gehad. Hij zat dus nog best vol. Dat vond ik geen probleem want het prakje at ik de volgende dag lekker op!

Blikjes en bakjes

We wonen nu bijna twee maanden in ons nieuwe huis. Toen we voor het eerst de drempel over stapten was het echt wel even wennen. Een nieuw huis is altijd kaal en leeg, maar ik ontdekte al heel snel dat het voorlopig ook wel zo zou blijven. Je stapt hier niet zo de Hema binnen om alles in te slaan wat je nodig hebt.
Eenmaal aangekomen op de markt in de stad stond ik versteld van alles wat er wordt aangeboden. En tegelijkertijd was ik teleurgesteld aan het gebrek aan spullen. Hier koopt iedereen hetzelfde en het assortiment wordt niet elk half jaar vervangen. Ook is het grootste deel van spullen gemaakt van plastic. Er zit nog wel enige variatie in de kleur: knalrood, knalblauw of knalgroen.

Misschien kun je dus wel begrijpen hoe blij ik ben als het blikje van de koffie leeg is. Of het boterbakje. Terwijl ik het laatste beetje eruit schep ben ik al druk bezig in mijn hoofd alle opties langs te gaan waar ik dit blikje voor kan gebruiken. Ik wil wel graag een bloembakje maken, maar ik heb ook een pennenblik nodig. Of zal ik er de linten in opbergen? Als ik eenmaal heb besloten tot welk nut het voorwerp gaat dienen begint de leukste fase: het opleuken. Plastic eromheen van een plastic tas die ik bij een marktkraampje kreeg (in een onverwacht leuk patroontje). Of papier met een plakrandje eromheen. Of misschien dat stukje stof van de blouse waar een vlek in zit.

Als dan eindelijk mijn creatie klaar is wacht ik vol ongeduld tot A. thuiskomt om vol trots te laten zien wat ik nu weer heb gemaakt met beperkte middelen. En gelukkig is hij een trouwe bewonderaar.

Een havermoutblikje is een bloemenbakje geworden. Het stekje kreeg ik van een collega. Hopelijk zijn de andere havermoutblikken ook snel leeg.

 

Twee koffieblikjes veranderden in houders voor het kookgerei.

About

Wonen en werken in een Afrikaans land met een klein kindje. Hoe is dat en wat voor dingen kom je dan allemaal tegen? Ik schrijf over cultuurbelevenissen, creatieve oplossingen voor het gebrek aan spullen, recepten met lokale ingrediënten en hoe we ons gezinsleven invulling geven zonder een omgeving die dit voor ons doet.